393 | Disney #2

Zo kom je er 6 jaar lang niet, zo kom je er binnen één jaar twee keer… De speciale aanbiedingen rondom het 15-jarig bestaan die in diverse spamruns op mij werden afgevuurd sorteerden effect. Met name die waarin gewag werd gemaakt van het verlengen van de gratis-entree-en-gratis-verblijf actie voor kinderen tot en met 6 jaar. En aangezien Isa nog maar een half jaar tot die categorie behoort was de herfstvakantiebestemming snel geregeld. Disneyland Parijs dus. Niet in het Kyriadhotel maar voor old time’s sake in de Davy Crockett Ranch, waar we in familieverband 15 jaar geleden ook onze disneydoop beleefden. Dat de blokhutten in dat anderhalve decennium nauwelijks veranderd danwel gemoderniseerd zijn mocht de pret niet drukken. Het oubollige interieur was schoon, de badkamer (redelijk) netjes, de douche heerlijk warm en de bedden zalig zacht. ’s Ochtends je ontbijtpakketje afhalen bij een blokhutje aan het begin van de straat is eens wat anders dan in de rij voor de bakken met dampende ei- & baconprut.

Is dat dan nog wel leuk, zo snel weer richting Disneyland? Wat denkt u zelf? Natuurlijk is dat leuk! Je gaat toch ook elk jaar naar de kermis? Nou dan. Met 4 dagen entree en 3 overnachtingen hadden we dit keer ruim voldoende tijd om op ons gemak te genieten. Geen gehaast, geen geren, geen gejakker. Daarbij was Disneyland in Halloween-stemming; gedurende de hele maand oktober is oranje de overheersende kleur en pompoen de bovenliggende groente. Wellicht niet zo sfeervol als de kerstperiode, maar het is eens een keer wat anders dan die eeuwige rinkelende sleebellen…

Overeenkomsten met een jaar geleden waren er genoeg. Het zonnige weer bijvoorbeeld. Met dien verstande dat het kwik dit keer opliep tot een graadje of 19. ’s Ochtends met de winterjas aan de ruiten krabben, ’s middags in t-shirt kuierend door Main Street. Vergeleken met een jaartje terug waren er ook verschillen te ontdekken. Disney Studios was verlost van hek-, sloop en breekwerk omdat de Tower of Terror inmiddels klaar is en de omliggende horeca geopend. Michal wilde er wel in maar had geen zin om in haar eentje te gaan. Ikzelf ben niet zo’n man voor de ‘wilde rides’. Isa had de Big Thunder Mountain uitverkozen tot dé hit van 2008. Die ‘lift’, daar had ze het niet zo op. En Jip? Die begon al te brullen tijdens het vaartochtje ‘Pirates of the Carribean’… De auto- en motorstuntshow werd deze keer ook bezocht en was een regelrechte knaller in de meest letterlijke zin des woords. Disneyland zelf bleek geen nieuwe attracties te herbergen, al was de Casey Jr. trein dit keer wél geopend in tegenstelling tot vorig bezoek. De sikkeneurigheid van de gemiddelde etenswarenkraamverkoper was nog steeds overweldigend, al moet ik zeggen dat de overige crew members dit keer bijzonder aardig waren (of zich in ieder geval zo voordeden). Dé hit van dit jaar was – op voorspraak van Jip – Buzz Lightyear’s Lastblast. Een keer of 5 hebben we onze pistolen mogen richten op de tientallen doelen. Ikzelf kwam tot een verdienstelijke 191600 punten tijdens ritje nummer 3, goed voor level 4.

Verder was het 4 dagen lang business as usual, met dien verstande dat Isa hoe langer hoe meer richting de échte attracties groeit. Big Thunder Mountain heeft ze inmiddels 3 x gedaan. Papa trekt die achtbaan overigens nog nét, dus ik heb met eigen ogen mogen aanschouwen dat madam bijna onaangedaan de g-krachten trotseerde. Tenminste, voor zover ik die eigen ogen open had :-) Ik vermoed dat mama de volgende keer de aangewezen persoon is om de Space Mountain te beklimmen…

Bij het voor de laatste keer passeren van de toegangspoorten schreeuwt een banier ‘see you soon’. Ik vermoed dat we voorlopig wel even onze dosis Mickey wel gehad hebben. Maar wie weet. Dat dachten we vorig jaar ook :-)

Meer foto’s alhier