392 | A bug’s life

Bijna 3 weken geleden bleken zowel mijn dochter als mijn zoon last te hebben van ‘onwelkome gasten’ op hun hoofd. Nee, geen illegale immigranten maar gewone luizen. Terugredenerend zijn die vermoedelijk gedropt tijdens het monteren van een prachtig staartje danwel vlechtje (ik ben niet zo thuis in de haarmode-terminologie, excuus) op Isa’s hoofd tijdens de vakantie in Frankrijk.
U weet wel, bij zo’n Bohémien die een keer per week haar kraampje mag uitklappen op de camping. Ze heeft haar kammen die dag vermoedelijk door heel wat kilometers kinderhaar getrokken tijdens haar vlechtwerk en kralenknoperij. Knappe luis die dán nog niet eens over kan hoppen naar een vers kinderkopje…

Enfin, die bewuste zaterdag dat we de aanwezigheid van onze fijne vrienden hadden ontdekt leek het wel een oorlogsgebied in ons huis. Pas gedragen kleding in de was, niet zo pas gedragen kleding voor een dikke week in plastic zakken, autostoelhoezen, tapijten, bankstellen, zitzakken, knuffelbeesten stofzuigen… de zaterdag was zo voorbij. Er gingen vanaf die dag heel wat ladingen lotion, shampoo, neten-losweekspul en gaasjes doorheen. Sinds de zondag na die bewuste zaterdag heb ik dan ook geen wandelende luis meer gespot.

Tot de dag van vandaag geselen we de tere hoofdhuidjes van onze kroost met het staalgetande martelwerktuig dat in de volksmond netenkam wordt genoemd maar waar ze in Guantanamo Bay vermeende terroristen wel mee aan het praten zouden krijgen. Er zit hier en daar nog een verdwaald neetje, morsdood natuurlijk maar schijnbaar net niet breed genoeg om door de netenkam te worden opgepikt. Met engelengeduld pikken we die er dan maar handmatig uit.

Wat schetst onze verbazing tijdens de eerste ‘luizendag’ op school? We kregen een fijne brief mee dat onze Isa wellicht wat activiteit op haar hoofd had die daar niet thuishoorde. Ik ben inmiddels aardig expert in het wel en wee van de luis, haar neten en al hun eigenaardigheden. En als er iets is wat ik zeker weet is dat dooie neten bijzonder weinig kunnen uitrichten op een kinderhoofd. Sowieso, neten die verder dan 1 centimeter van de hoofdhuid op het haar zitten zijn dood danwel leeg. Maar zo ver strekt de luizenkennis van de luizenmoeder niet… ik weet inmiddels wel beter. Dat je ’s avonds hoort dat er kinderen zijn die bij thuiskomst wél luizen bleken te hebben maar op school een ‘negatieve’ luizencheck hadden is een bevestiging van het feit dat die hele controle één wassen neus is, maar dat terzijde…

Waar de term luizenleventje vandaag komt is mij inmiddels overigens een volslagen raadsel. Goed, gedurende de periode dat je als pasgeboren luis nog niet bent ontdekt zul je het best naar je zin hebben tussen gel, brillcreme, haarlak en roos, maar op het moment dat je je aanwezigheid hebt verraden wordt je het leven wel heel erg onaangenaam gemaakt. Een leven dat vanaf dat moment in de regel ook niet bijster lang meer duurt.

En wat te denken van de kreet ‘als de neten’. Zo corrupt als de neten, zo giftig als de neten, zo brutaal als de neten… ik heb het deze week allemaal voorbij horen komen op tv. Ik weet het niet hoor, maar de neten die ik de afgelopen weken onder mijn ogen heb gekregen blonken niet echt uit in dit alles. Ja; in plakken. Dat kunnen ze wel. ‘Plakken als de neten’, da’s de enige kwalificatie die ik ze dan ook wil meegeven. Oh ja, en dat ik ze voorlopig niet meer hoef te zien, dat ook…

391 | 5000 pond

Even een klein stukje schaamteloze reclame voor papa’s bijdrage aan een wedstrijd die uitgeschreven is door Marillion. Aan de fanbase werd gevraagd om een clipje te maken bij de nieuwe single Whatever is wrong with you. Zo gezegd, zo gedaan. De clip met de meeste views op 1 december gaat er vandoor met 5000 Britse pondjes. Aardig? Zeker aardig! Dus als u even tijd heeft om op bovenstaande filmpje te klikken, dan graag! Mijn dank is enorm, dat moge duidelijk zijn.