383 | Lorre?

Het jaarlijkse uitje met de ‘club van Nijmegen’ resulteerde dit jaar in een bezoek aan het papegaaienpark in Veldhoven, gevolgd door een meer dan uitstekende barbecue. De immer groeiende kinderschare (de teller staat inmiddels op 7 maar over 2 maanden kunnen we daar overigens weer een bij optellen) vermaakte zich prima in het bosrijke park waar je meer papegaaien kon zien dan je ooit voor mogelijk hield. ‘Heb je 1 papegaai gezien, heb je ze allemaal gezien’, hoor ik u denken. Niets is minder waar. De een nog bonter dan de ander, met het gemeenschappelijke kenmerk dat ze verzot waren op het verorberen van de door de kinderen toegestoken nootjes. Onder de rook van Eindhoven Airport bleek het een meer dan geslaagde attractie, niet in de laatste plaats door de her en der aanwezige speelgelegenheden.

lorre!

Op de honderden papegaaien bleken er overigens slechts 2 te zijn die zin hadden in een hartig gesprek. Het begon veelbelovend toen een witgevederde vriend ‘hallo?’ krijste in de richting van Ewout. Al snel sloot een van zijn maatjes zich aan. Verder dan ‘hallo?’ zijn ze trouwens niet gekomen. Ondergetekende wist nog een bouwvakkers-gefluit te ontlokken aan een soort van kaketoe, maar daarmee was het hoofdstuk ‘communiceren met vogels’ wel afgesloten.

Afsluiting van de dag werd gevormd door de zonovergoten bbq in de tuin van Ewout en Milou, op steenworp afstand van het papegaaiengebeuren. Van A tot Z geregeld, zeg maar :-) Onder auspiciën van drie vrijwilligers (vuurtje stoken is toch een mannending, ook al ging het hier om een gasbarbecue) werd een stapel vlees klaargestoomd waar je u tegen zegt. Heel Veldhoven kon vandaag nog worden voorzien van een stuk vlees :-)

Meer foto’s hier!

382 | Fietsen

Het jaarlijkse uitje voor de oppas-opa’s en oma’s leidde dit jaar in de richting van de Veluwe. Met een keur aan fietsen (ik noem een tandem, een bakfiets en nog wat normale rijwielen) werd een heerlijk rondje over de Veluwse fietspaden gereden. Isa en Jip namen natuurlijk plaats in de bakfiets, comfortabel zitten op een bankje. De meligheid nam toe naarmate de tocht vorderde. Zo veinsden Harrie en Tonnie een vreselijk fietsaccident:

help!

Ik kan u geruststellen: bovenstaande tafereel is op Paul Verhoeviaanse wijze in scene gezet. Jammer genoeg kwamen er juist op dat moment geen andere fietsers voorbij; de aanblik van hun verbouwereerde gelaat was goud waard geweest. Isa en Jip vonden het overigens ook een kostelijke actie.

De dag werd afgesloten in Rheden, waar in de steeds dreigender wordende buitenlucht een overheerlijk diner werd genuttigd. En alsof het zo gepland was begon het pas te regenen toen we goed en wel in de auto op weg naar huis zaten.

Meer foto’s alhier.