315 | Klets

Nu papa weer aan den arbeid is heeft hij natuurlijk ook minder tijd om a) foto’s te maken en b) ze hier te plaatsen. Waarvoor excuses. De intocht van Sint was het laatste evenement dat op de gevoelige plaat werd vastgelegd. Tegen de zon inkijkend zag Isa monheer Nicolaas (op zijn luien donder in een kar zittend) door het dorp getrokken worden. Ik had haar nog zo beloofd dat ze Amerigo mocht aaien maar met de beste wil van de wereld kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om het vaalgrijze lokale paard voor de echte Amerigo te laten doorgaan. Een subtiel verhaal over hulpklazen en hulppaarden leek nog niet echt tot haar door te dringen, maar dat het een héél ander paard was dan op de tv dat was haar wel duidelijk. Maar goed, toen ze in het plaatselijke cultureel centrum haar presentje mocht afhalen stond ze de Goedheiligman vrolijk een hand te schudden dus klaarblijkelijk was er van zijn geloofwaardigheid nog weinig afgebrokkeld. En dat kinderen per definitie bang zijn voor zwarte pieten gaat voor Isa ook niet op. Een dikke kus op de wang van een passerende Piet deed ons behoorlijk verbazen. Dat ze daarmee een handje pepernoten verdiende was natuurlijk de achterliggende gedachte. Ze is natuurlijk niet op haar achterhoofd gevallen. Voor wat hoort wat…

In tegenstelling tot het wat povere fotomateriaal (qua kwantiteit, niet qua kwaliteit natuurlijk !) was mama zo alert om talloze ludieke uitspraken van Isa te noteren. Ook Jip draagt sinds kort zijn steentje bij aan het rubriekje ‘praat’, want naast het lopen is hij nu ook aan het brabbelen geslagen. Zie hier voor de laatste praatjes !