311 | Ikea ?

Onze zoon heeft zondag het ultieme statement gemaakt door het parkeerterrein van de Ikea in Eindhoven onder te kotsen. Geveld door iets wat het midden hield tussen griep en zware verkoudheid vond hij het wel gepast om zijn bezwaren te uiten tegen het plan van papa en mama om wat accessoires te bemachtigen voor in de aanbouw. Aan mijn zieke lijf geen polonaise, dat moet ongeveer zijn gedachte zijn geweest. Ik geef ‘m geen ongelijk. Woensdag woonsdag ? Koopzondag kotsdag !

310 | Meer praat

Klikt u vooral nog eens op de menu-optie ‘praat’ (of hier) mocht u dat niet al af en toe doen. Deze week zijn er weer wat legendarische uitspraken van Isa toegevoegd. Volgens de Kijkwijzer overigens voorzien van het predikaat 18+, dus u bent gewaarschuwd…

309 | Terug

Lang geleden ? Dat kan best. Onze mobilhome type b op camping Domaine de Gil in Ucel vlakbij Aubenas in de Ardeche in Zuid-Frankrijk was niet voorzien van een internetaansluiting en het enige vooruitstrevende communicatiemiddel in de nabije omgeving was de televisie in de campingbar. En daarmee is het lastig uploaden. Vandaar. Maar inmiddels zijn we weer terug ! 2 weken aangenaam weer, niet te heet, af en toe een onweersbuitje, veel rosé, veel baguettes en veel croissants vormden de hoofdingrediënten van een leuke edoch vermoeiende vakantie.

Voor het eerst sinds 2001 togen we weer naar het buitenland, nu de kids volgens ons groot genoeg waren om een verre reis te ondernemen. Die reis ging prima; zowel heen en terug werden de 1065 kilometers in 1 dag gereden, met relatief voorbeeldige kinderkes op de achterbak. Dat daar een ongezonde dosis snoep- en koekgoed bij kwam kijken kunt u wel raden. Het door ons altijd als belachelijk decadent beschouwde dvd-entertainment-systeem-met-koptelefoons voor achterop de hoofdsteunen lijkt ons echter na deze trip niet eens zo’n heel overbodige luxe, want 12 uur lang de Jip en Janneke musical aanhoren werkt aardig afstompend kan ik u vertellen. Maar goed, voor de lieve vrede in de auto wil je je best tolerant opstellen :-)

Ucel was een dorp van drie-keer-niks, Aubenas daarentegen een prettig stadje dat zich mooi over een hoge heuvel heeft gedrapeerd. Verder dan de supermarkt ter plaatse kwamen we eigenlijk niet, behalve dan de uitstapjes naar Vogüé (een ritje met een toeristisch treintje) en (natuurlijk) de prachtige Gorges de l’Ardeche. Als je denkt dat wanneer je de Grand Canyon hebt gezien alle kloven op de rest van de wereld niks meer voorstellen dan heb je het wel mis. De Gorges zijn prachtig (zelfs als je ze voor de 3e keer ziet). Isa kreeg overigens nog een bonus in de vorm van een bezoekje aan het circus Medrano, dat een voorstelling gaf in Aubenas. 2,5 uur in een bloedhete tent gingen haar verrassend genoeg redelijk soepel af. Highlights waren de olifanten en de krokodillen. En de fles met water…

De hele vakantie was voor papa een ‘sort of homecoming’, want vanaf 1977 tot en met 1989 vierde hij zijn vakanties altijd in het zuiden van La Douce France. Onderweg waren er veel ‘aahhs’ en ‘oohhs’, zoals bij het passeren van Aire d’Auberives, waar vroeger altijd werd overnacht op de heenreis. Of bij tunnel midden in Lyon, vroeger altijd een markant punt in de reis met de familie. Of bij het zien van het bordje ‘Domrémy la Pucelle’, het stopadres op de terugreis. Overnachten op de terugreis ? Ja, met een Alpenkreuzer aan de haak ging het namelijk niet zo vlot, qua snelheid. Bovendien hield toen de péage er in de buurt van Langres mee op, als ik het me goed herinner. Er restte niets anders dan een paar honderd kilometer over b-wegen te rijden tot er ergens in de Ardennen weer een snelweg kon worden genomen. Hedentendage is de route via Nancy, Metz en Luxemburg toch een stuk amusanter. Enfin, om te zeggen dat we lekker uitgerust weer in NL zijn beland: nee ! De nachten waren een drama. Om beurten werden Isa en Jip wakker; de flesjes melk waren niet aan te slepen. En zelfs daarmee kregen we (voornamelijk Jip) niet stil. En da’s best lastig op een gehorige camping. Gelukkig hadden we overdag om bij te komen :-) Bij thuiskomst was de trap geschilderd door opa en oma (onmetelijke dank), de graszoden waren gelegd door Tuinmannetje en de aannemert had nog enkele finishing touches uitgevoerd waardoor de aanbouw zo goed als klaar is. Da’s nog eens thuiskomen !