259 | Gevorderden

‘Papa huisje make ?’. Mama is al vroeg bezig haar dochter zo te bewerken dat er na de aanstaande verbouwing van het huis een prachtig houten huisje schuine streep glijbaan komt in de tuin. Ik bedoel, als ze er zelf om vragen dan kun je bijna niet meer weigeren. Maar om daar nu al een half jaar van tevoren over te beginnen ? Ik zie de bui al hangen. Elke dag 100 x ‘Papa huisje make?’. En dan proberen uit te leggen dat het nog tot de zomer duurt. Als zoethouder is wél het kleine houtje blokkenhuisje gemaakt. Maar dan door ooPa, en niet door papa. Je kan niet alles hebben…

Oh ja, ook een paar plaatjes met Isa erop want Michal is helemaal los met de webcam. We willen tenslotte niet van voortrekkerij van de een of de ander kunnen worden beticht.

258 | Vroeg bij

Je kan er maar beter vroeg mee beginnen. Jong geleerd is oud gedaan. Ik heb het over de computer.

Zo komt het dat Jip hier bezig is met zijn eerste Word-document, na al een potje voetbal in Fifa2002 te hebben gespeeld (vlak nadat hij een level van C&C Generals had uitgespeeld). Het gaat ‘m goed af, zoals u ziet. Enige nadeel is dat mama ‘m nog moet vasthouden, anders kan ie niet bij muis & keyboard.

257 | Rare Wondere wereld

256 | Papa nou ?

Het Grote Verwonderen is begonnen. Lig ik op de grond om een antitochtstripje (ook handig als vloerborstel) tegen de kamerdeur te monteren, loopt Isa op me af. Schijnbaar is de aanblik van een klussende vader geen dagelijkse kost voor Isa. ‘Papa nou ?’, vraagt ze verbaasd. Tja, wat doet Papa nou ? Uitleggen dat het een beetje waait onder de deur door en dat dat niet echt bevorderlijk is voor het menselijk gestel heeft weinig zin. ‘Papa maakt de deur’ dan maar proberen. ‘Ja’, is het antwoord. Weer een tevreden kind, denk ik nog naïef. Vervolgens wordt de kruimeldief gehanteerd om kleine deurrestjes en tochtstripverzaagsels te verwijderen. ‘Papa nou ?’. ‘Papa is nog steeds de deur aan het maken’, zegt Michal. ‘Ja’, is de logische respons van Isa. ‘Papa maake ?’. Jaha, papa is de deur aan het maken. ‘Je bent een papagaai’, roep ik haar nog quasi-humoristisch achterna. ‘Pappejaaj !’ kaatst ze de bal terug. Nog een kwestie van tijd en het ‘waarom?’ gaat beginnen. Ik maak mijn borst vast nat :-)

255 | Mama’s macaroni

Ook mama gaat met haar tijd mee. Vanaf vandaag kunt u Michals eigen schrijfsels bewonderen op ‘hoofd vol macaroni’, haar eigen weblog. Gaat dat zien. Linkjes naar de sites van papa en mama vindt u overigens ook gewoon hierboven in het menu.

254 | Thomas

Eindelijk ! D’r is een jongetje geboren. Geen kerstkindje, geen nieuwjaarsbaby maar gewoon daartussen in. Thomas is de kersverse zoon van Niels en Esther van Abel. Hoera ! Van harte gefeliciteerd. Bijzondere dank namens onze zoon, die eindelijk weer eens een mannelijk toekomstig speelkameraadje kan begroeten.

253 | Dank u… Kerstman !

Wat Sinterklaas niet voor elkaar kreeg is de kerstman gelukt: het begint erop te lijken dat Jip eindelijk door gaat slapen. Nog een late pap(a)fles en dan is het tot vroeg in de ochtend rustig. Vanmorgen nog een piepje om 5:30 uur, maar dat kon opgevangen worden door speen en olifant. Om 7:30 uur sliep meneer nog!

Inmiddels weten we van Isa dat we niet te vroeg moeten juichen, maar voorlopig niet meer in de kou naar beneden om 3 uur.

Naschrift voor alle ‘nee, het is echt gewenning hoor, gewoon laten huilen, ’t is even zwaar maar anders kom je er nooit meer vanaf-consultatiebureau-juffen’: het was WEL honger!

252 | Merel, Karlijn en Sterre

3 mooie meisjes
2 dagen
gemiddeld 30 minuten vertraging
2 grote zussen en 1 broer
6 vermoeide ouders
1 happy-meal
heel veel regen en wind
heel veel vissen (Sea-life)
heel veel leuk speelgoed

Kortom: op bezoek bij ‘Mewul’, ‘Knijntje’, ‘Terru’. Het vorige weekend hebben we kunnen oefenen bij Janne en Karlijn, dus Isa wist inmiddels wel hoe het werkte bij babybezoek: naar binnen stormen, kat uit de boom kijken en op zoek naar speelgoed. En als het even meezit grote broer of zus naar bed pesten, zodat je het speelgoedrijk alleen hebt.

En Jip? Die kwijlde bij het zien van al dat moois en probeerde indruk te maken met een paar flinke scheten.

251 | MP3

Rond 17:45 stap ik altijd door de achterdeur naar binnen, vaak getooid met de kleine in-ear-koptelefoon van mijn mp3-speler. Isa komt dan altijd bijzonder dwingend vragen om 1 van de 2 koptelefoongedeeltes (meestal de linker) om een stukje mee te luisteren. In de regel is het ‘hoe harder hoe leuker’. Haar voorliefde voor Dream Theater is bekend, maar ook een incidentele Marillion- of Cultplaat kan haar goedkeuring wegdragen. Aan de andere kant van de spectrum heb je de wat rustiger muziek waarover papa ook in voldoende mate beschikt. Spinvis is daar wellicht een exponent van. De single Smalfilm (u kent ‘m wel, met de ongeëvenaarde openingszin ‘ik ben een vrouw van 40 met een sigaret, ik heb een buitenaardse stof in mijn bloed’) is een van Isa’s favorieten. Nu wil het toeval dat papa gisteravond een nu al legendarisch optreden van het Spinvis-ensemble (15 koppig!) in Vredenburg Utrecht meemaakte. Op papa’s eigen site StationTenderness (schaamteloze zelfpromotie, sorry hoor :-) vind u de recensie van dat concert dat heel feestelijk door de VPRO is opgenomen en nu al integraal te beluisteren is in hifi-kwaliteit via deze link.Luistert u gewoon een stukje mee en vind uit waarom mijn dochter zo weg is van Spinvis !

update 20:22 – De uitzending is weer foetsie. Komt pas op 19 december terug. Waarom ? Joost mag het weten

250 | Even filosoferen

Isa’s tweede naam Sofie komt uit het boek: de wereld van Sofie. 700 pagina’s samengevat in 1 zin: blijf je verwonderen. Volwassenen leven in een wereld waarin alles bepaald is en iedereen volgens de regels leeft. Kinderen leren deze regels, maar zijn in het begin nog onbevangen en staan overal voor open. Oftewel: ze verwonderen zich overal en nergens over.

Deze theorie begint aardig te kloppen. Isa gaat uit haar dak bij het zien van een slinger, als we naar het zwembad gaan, en de laatste dagen vooral bij het zien van de kerstboom (04:00 uur: mama? papa? boom! boom! boom!). Maar na deze verwondering gaat alles weer gewoon verder. Kortom: ze leert dat een slinger, een zwembad en een boom horen bij ons dagelijkse leven. Als we in plaats van een slinger vuile sokken op zouden hangen, als er in het zwembad ook aapjes zouden zwemmen en als we in plaats van een kerstboom een opgezette olifant binnen zouden halen, zou ze waarschijnlijk hetzelfde reageren (papa? mama? otant! otant! otant!). En na deze verwondering zou die olifant met lichtjes in de kamer net zo gewoon zijn als de kerstboom nu.

De moraal van dit verhaal: verwonder de wereld, begin bij jezelf!
Dat is iets om over na te denken onder de olifant…. ehhhh….kerstboom!

(naschrift: hoera, dit is het 250e berichtje in dit dagboek!)