197 | 10 dagen

De trouwe lezer van voorheen Isa Online en nu Kids Online zal het wel zijn opgevallen: de update-frequentie van de site ligt aanmerkelijk lager dan voorheen. Excuses daarvoor, maar 2 kinderen vergen nu eenmaal meer aandacht dan 1 :-)

Jip is nu 10 dagen oud en doet het bijzonder goed. Na 8 dagen perfecte kraamhulp van Nicolle moeten we het nu weer zelf zien te rooien en met name het huishoudelijke werk stapelt zich inmiddels weer op. Jip spendeert zijn tijd vooralsnog het liefst met de ogen dicht. Op zijn tijd een voeding en daarna weer slapen. Ook ’s nachts is het (tot op heden) lekker rustig. Slapen en eten, that’s it. Isa roept de hele tijd ‘pie’ bij gebrek aan vaardigheid tot het uitspreken van de volledige naam van het mannetje. Ze is overigens meer onder de indruk van de in- en uitwaaiende kraamvisite dan van haar hagelnieuwe broer. De wipstoel (bij gelegenheid gebombardeerd tot jipstoel) is weer van zolder gehaald en vormt een bron van vermaak voor Isa. Steeds wilder wippend lazert ze er af en toe uit om na een kleine traan weer lachend erop te klauteren. Jip kijkt en denkt er het zijne van.

Jip woog op z’n ‘weinigst’ 3860 gram en is nu inmiddels al weer ver over zijn geboortegewicht. Met Michal gaat het zeer voorspoedig, een wereld van verschil vergeleken met 14,5 maanden geleden. De eerste bezoekjes aan bakker en Prenatal kunt u alvast noteren en morgen komt daar de kapper bij. Papa heeft inmiddels bij de Blokker een goedkope tondeuzeset gekocht waar hij snode plannen mee heeft. Die hoeft misschien hééél lang niet meer naar diezelfde kapper :-):

De middenstand in Empel is ook de geboorte van Jip niet ontgaan: ook hij kreeg een prachtige geboortetaart van Bakker Erkeland. Kost je wel een geboortekaartje maar dan heb je ook wat. Over geboortekaartjes gesproken: zoveel ellende er vorig jaar was met misdrukken en een onbereikbare drukker, zo prettig ging het dit jaar. En dat nog wel bij een drukker om de hoek die van de hoed en de rand weet qua Photoshop en TIFF. Empel heeft meer in zijn mars dan u denkt !

196 | Intertoys

Een jongen is speelgoedtechnisch natuurlijk hele andere koek dan een meisje. Nu is Isa de laatste tijd behoorlijk bouwkundig actief met blokken, duplo en lego (waarschijnlijk daartoe gestimuleerd door de eigen-huis-en-tuin-voor-dreumesen-en-kleuters-presentator Bob de Bouwer), dus wat dat betreft lijkt ze wel een jongetje. Maar dat neemt niet weg dat Jips eerste en enige echte jongenskadootje al is ontvangen:

Verlekkerd door de aanblik van dit moois was ik vandaag al bijna naar de speelgoedboer gereden voor een racebaan. Zo een waarbij je kan inhalen, met zo’n stuurtje op je afstandsbediening. Want zo een heb ik vroeger nooit gehad maar wel altijd van gedroomd. Ik had eigenlijk helemaal geen racebaan. Vriendjes wel: maar die dingen stonden na 1 dag goed functioneren meestal al snel werkeloos én compleet defect in een hoekje van de zolder. Vriendjes sjacherijnig, hun ouders kwaad, en ik ging gewoon naar huis. Spelen met lego & Fisher technik. En m’n electrische trein. Opa Harrie had omtrent mijn jeugdspeelgoed overigens goed nieuws: alle meuk staat nog bij ‘m op zolder. Ik fleurde helemaal op. Ik ga er vanuit dat de kwaliteit van racebanen tegenwoordig zo verbeterd is dat Jip met het door hem te ontvangen exemplaar lang vooruit kan. Dan heeft papa tenminste tijd om zelf met zijn ouwe speelgoed te spelen…

195 | Update

De eerste dagen van Jip zijn bijzonder snel voorbij gevlogen. Zowel voor Jip als voor de rest van de crew. Isa keek in eerste instantie de kat uit de boom (‘geinig mannetje, maar die zal morgen wel weer opgehaald worden’), maar toen ze na 2 dagen in de gaten kreeg dat ie nog steeds in de box lag stopte ze ‘m af en toe maar een speentje toe of zelfs haar eigenste Aap als zijn huiltje haar zorgen baarde. Jip vindt het allemaal wel best. Het meerendeel van de dag brengt hij slapend door en alleen voor een borstvoedinkje wil ie z’n ogen nog wel eens open doen. Dat voeden gaat overigens erg goed; hij is na een klein gewichtsverliesje weer aan het aankomen.

De nachtrust van papa en mama heeft al een aantal keren gewankeld, aangezien het mannetje nog niet precies doorheeft dat wanneer het buiten donker is de mens geacht wordt te slapen. Net als papa (en Isa toen ze pasgeboren was) is ook Jip een avondmens, want zodra alle kraamvisite de deur uit is breekt zijn wakkere periode aan. Met grote ogen kijkt hij dan voornamelijk naar grote vlakken zoals de Pinkpop-posters aan de muur of naar het plafond. Een groter vlak dan het plafond is er immers niet, naar wij dachten. Qua muziek is hij nu ook al gecharmeerd van de baby-cd (zie een van de eerdere stukjes van vorig jaar in dit dagboek). Volgende week gaan we voorzichtig van een rustig Fish-nummer via Marillion’s Misplaced Childhood naar Dream Theater toe. Het muzikale bewustzijn van de mens kan immers niet vroeg genoeg geprikkeld worden, toch ? Voor de zekerheid hou ik die baby-cd echter nog maar bij de hand !

194 | The story so far

Het was vrijdag de 13e, rond middernacht. Samen met Ernst en Yvette in de tuin zittend, genietend van een lekkere zomeravond en een dito drankje. Even een kleine discussie of het nu nog volle maan moest worden of dat het juist volle maan was geweest. Er werd even nagedacht en gezamenlijk besloten dat de maan de dag ervoor op zijn volst moest zijn geweest. Wisten wij veel. Een beleidsadviseur en een IT-er moeten zich niet inlaten met natuurfenomen die hun pet teboven gaan. De maan lachtte in zijn (of haar) vuistje en schoof achter de dakrand weg.

Net na middernacht vertrok het bezoek naar huis en Michal naar bed. Ik ruimde de boel op, las het nog ongerepte Brabants Dagblad en luisterde nog even naar de nieuwe plaat van JunkieXL. Geen idee van wat komen ging. Om 2 uur hield ik het voor gezien en vertrok ook maar naar bed. Om daar na welgeteld 5 seconden weer uit te stappen onder begeleiding van Michals historische woorden ‘pak Isa’s spullen maar verder in, want nu gaat het gebeuren’. De felheid in haar stem deed me geen seconde twijfelen. Al eerder die week waren er voorweeën geweest maar die waren niet zo interessant. Nu was het bingo.

Opa en oma werden gebeld en kwamen Isa ophalen. Ondertussen leek ons vermoeden dat het wel eens een snelle bevalling zou kunnen gaan worden helemaal juist. Anderhalf jaar geleden waren we bij het ziekenhuisontslag al gewaarschuwd dat Michal wellicht wel aanleg had voor ‘snelle ontsluiting’ (dat klinkt een beetje Betuwelijn-achtig of althans weg-en-waterbouwig, maar ik weet ook niet hoe ik dat anders moet formuleren :-) We waren dus gewaarschuwd en op onze hoede. Binnen 3 kwartier na de eerste wee zat er nog maar 2 minuten tussen twee weeën. En da’s niet veel. Het ziekenhuis werd dus gebeld met de mededeling ‘we komen eraan’. Stipt 04:00 uur (met weeën om de minuut) werden we opgevangen door verpleegkundige Olga die (waarschijnlijk niet geheel toevallig) ook meehielp om Isa op de wereld te zetten. Bijzonder fijn om meteen een vertrouwd gezicht te zien. De gynaecologe was ondertussen ook op weg (dat zeggen ze volgens mij altijd, om de zwangere vrouw gerust te stellen ?) maar er zat zoveel vaart in deze bevalling dat Olga in haar eentje om precies 05:00 uur onze Jip afleverde. Een minuutje later keek de gynaecologe om de hoek en sprak de legendarische woorden ‘ach!’ bij aanblik van het mannetje dat daar lag. Een kwestie van net-te-laat. Als de dokter betaald wordt per bevalling dan was dit er een uit de categorie ‘snel verdiend’. Jip bleek een forse vent: 4045 gram met een lengte van 51 centimeter. Da’s bijna een kilo zwaarder dan zijn zus! Alle lof aan Olga die de laatste 20 minuten in haar eentje aan het voeteneinde stond en als een rots in de branding Michal door de persweeën loodste. Na een bevalling die exact 3 uurtjes duurde was daar onze prachtige Jip Tomas Schrijvers. Michal had het briljant gedaan.

Na een half uurtje knuffelen, huilen, wegen, apgar, aankleden en (veel) bellen bleek dat niet alleen de bevalling kort was maar ook ons ziekenhuisbezoek. Na het ontbijt mochten we namelijk weer naar huis. Alleen jammer dat dat ontbijt (nou ja, 3 sneetjes brood / 1 hamplak / 1 kaasplak) nog ruim een uur op zich liet wachten. Nog beduusd van de rappe gang van zaken lieten we de tijd maar verstrijken en aldus waren we om kwart over negen in de ochtend weer thuis. Een stuk plezanter dan 5 dagen in een bloedheet ziekhuiskamertje te moeten doorbrengen. Jip was thuis !

Oma had intussen het raadsel van de avond ervoor opgelost. Het was niet de dag ervoor maar de dag erna. De volle maan bedoel ik. De maan was op zijn grootst op 14 juni. En het mannetje in de maan lachtte. Naar Jip.

193 | Wonder

Een andere site, een andere naam. Dat kan maar 1 ding betekenen: gezinsuitbreiding ! Het was volle maan. U weet wat dat betekent. Kindertjes komen dan volop, naar het schijnt. Bij ons in ieder geval wel:

Om 05:00 uur op 14 juni 2003 werd in het Carolus in Den Bosch onze Jip Tomas Schrijvers geboren. 4045 gram zwaar, 51 cm lang en pikzwart haar. Een wonder. De bevalling duurde slechts 3 uur maar daarover later meer. Zie fotopagina voor een impressie. Nu eerst slapen !

192 | Wandel

Op de dag dat Martin Verkerk zich plaatste voor de finale op Roland Garros dacht Isa ‘ho wacht even, knul, maar ik ga vandaag ook iets moois presteren’. Zo gedacht, zo gedaan. 6 juni 2003 werd namelijk officieel uitgeroepen tot de dag waarop Isa echt ging lopen. Niet dat halfslachtige gewandel tussen bank en tafel waarbij er een 2- of 3-tal losse stapjes werden gezet. Nee: gewoon de hele kamer doorsjokken achter de Nijntje-bal aan.

Jazeker, de oplettende lezer herkent hierin de bal die Isa ook aan het kruipen kreeg. ‘Nu is het genoeg’, moet ze hebben gedacht bij de ‘ohs’ en ‘ahs’ die papa en mama slaakten bij Verkerks tennisprestatie. Nijntje heeft meer in haar mars dan u denkt. En Isa nu dus ook. Een wandelend perpetuum mobile; ze schopt de bal steeds een klote-eind weg en dreutelt er dan achteraan. Tot in den treure !

191 | Huis van Nijntje

Zou het ooit nog goed komen? Hoe dichterbij de bevalling, hoe traditioneler het rolpatroon. Papa sloopt de woofer en vindt warempel naast een schoenlepel een ontbrekend stukje puzzel (en wij ons maar afvragen waar dat varken kon zijn). Mama trotseert de hitte, loopt de lijstjes nog een keer na en wast en strijkt – ik moet toegeven, het klinkt wel heel belachelijk- het huis van Nijntje…

190 | Woof

Een waarschuwing voor iedereen die in het gelukkige bezit is van zowel een subwoofer als een schoenlepel: pas op. De gemiddelde woofer is in de regel voorzien van een klankgat waar precies een schoenlepel in past. Hoe ik dat weet ? Isa heeft dat zojuist proefondervindelijk vastgesteld. Michals berichtje verraadt overigens niet of het de plastieke of metalen schoenlepel is. In het laatste geval draaien we voortaan alleen nog maar heavy metal…