396 | Makaay x 3

“Papa, wanneer gaan we naar Feyenoord?”. Ik heb deze vraag sinds 14 juni 2008 regelmatig voorgeschoteld gekregen. Ik had het immers beloofd. “Als jij 5 bent gaan wij naar Feyenoord” hoor ik me nog zeggen. Het duurde even maar vandaag werd die belofte dan eindelijk ingelost. Het was even zoeken geweest naar een wedstrijd met een verhoogde kans op een gunstige afloop voor ‘onze club’ uit Rotterdam-Zuid. Heracles leek me – het resterende competitieprogramma in acht genomen – de meest voor de hand liggende keuze. Ik kreeg geen ongelijk. Sterker nog: het was een geweldig succes. De Almeloërs werden met maar liefst 5-1 aan de kant geschoven waardoor Feyenoord weer zicht heeft op de playoffs voor een UEFA-cup ticket. Niet dat we daar wat te zoeken hebben, maar het is in ieder geval prettig voor de lege portemonnee van de Kuipclub.

Jips grote held Roy Makaay tekende voor de eerste drie doelpunten, waaronder een verzilverde penalty. In het feestgedruis heb ik geprobeerd deze strafschop vast te leggen:
Excuses voor het overdadig enthousiasme van ondergetekende, maar het was lang geleden dat er iets te vieren viel in de Kuip. En dat dat uitgerekend mag gebeuren op de dag dat wij er zijn, nou, da’s reden genoeg voor blijheid!

Opa Harrie was in het kader van de verzilvering van zijn verjaardagskado (je moet toch tenminste één keer in je leven in de Kuip zijn geweest) ook gezellig mee en gedrieën aanschouwden we een vermakelijke pot voetbal in een uitermate goed gevulde Kuip. Jip vond het allemaal prachtig. 5-1. En Henk Timmer zwaaide nog even naar ons, na afloop. Het kon niet op. Zelfs de trage uittocht uit Rotterdam-Zuid die daarop volgde kon de pret niet meer drukken. “We gaan Europa in”, hoorde ik mezelf voorzichtig fluisteren.

395 | Ijsvertier van de bovenste plank

Onze Empelse Fries (of zo u wilt Friese Empelnaar) Douwe Homma heeft zich de afgelopen 2 weken opgeworpen als de Ijskoning van Empel. Niet alleen verzorgt hij de ijsvloer door er elke dag met de gemotoriseerde schuivert overheen te scheuren, ook organiseerde hij gisteren de Empelse Schaatstoertocht voor alle basisschoolleerlingen van het dorp. Het werd een dagje onvervalst Hollandse ijspret. Zelfs Hart van Nederland schoof nog even aan om het gebeuren vast te leggen. Hieronder mijn sfeerimpressie, waarin ook het HvN-itempje te zien is.

394| En schaatser!

Vroeger stonden eind november de ijshockeyschaatsen, -stick en -puck al in de hal klaar om een winter lang te worden gebruikt. Althans, in mijn herinnering was het elk jaar raak. Urenlang draaiden we onze rondjes op de Geffense Plas of het Langven. Mijn adem bevroor in de strak om de mond gevlochten sjaal, witte korsten van ijs achterlatend. Er was geen Nivea genoeg op de wereld om tegen die schraalheid op te smeren. Tegenwoordig blijkt er een hele generatie te bestaan die niet eens weet hoe het voelt om met ijzers groeven te trekken in spiegelglad natuurijs. Isa en Jip hoorden daar ook bij. Tot afgelopen zondag. De Winterefteling was hun eerste kennismaking met het fenomeen ‘schaatsen’ en hoewel op verschikkelijke botjes smaakte het naar meer. Althans, bij Isa dan. Jip is meer van de zomersporten, zo bleek. De laatste dag van het jaar leverde in de vorm van een onverwacht gezellig Empelse vijver (koek en zopie, ja zelfs een schaatsenslijpert) de eerste daadwerkelijke natuurijservaring op.

Jammer dat papa’s klassieke (want uit de periode in de eerste regel van dit verhaal) ijshockeyschaatsen van de weeromstuit uit elkaar vielen bij het vooruitzicht om weer eens dienst te moeten doen. Jammer dat mama’s klassieke (ook jaren 80) witte kunstijsschaatsen zich niet eens meer lieten zien op zolder. Kwijt? Weggegooid? Niemand die een zinnig antwoord kon geven. In de veronderstelling dat schaatsen – in welke hoedanigheid dan ook – overal strak uitverkocht zouden zijn (dat hadden we ons op de drukke vijvert immers laten vertellen) togen we toch maar richting de dichtstbijzijnde schaatsenboer. 10 minuten later stonden we – geheel tot ons eigen verbazing – met een drietal fonkelnieuwe paren weer buiten. Isa kreeg een paar kekke uitschuifbare ijshockeyschaatsjes. Meteen maar even goed aanpakken, dacht ik. En Jip dan? Ach, die mag eerst eens oefenen op die van Isa.

Alle ingrediënten voor een oudhollands middagje schaatspret waren voorhanden. Jammer dat de kinderen van tegenwoordig niet meer zo winterproof zijn als wij dat destijds waren. Na een uurtje (de warme chocolademelkpauze inbegrepen) was het feest al weer over. De handschoenen, naar later bleek. Niet helemaal je-van-het om mee te schaatsen, was de conclusie van zowel Isa als Jip. Waarbij Jip en passant meedeelde dat ie ‘helemaal nooit meer’ zou gaan schaatsen. Ik pareerde met de melding ‘jongen, op botjes schuiffelen is niet eens schaatsen!’ maar dat zorgde voor een nog grotere vastberadenheid bij meneer. We zien het wel. Botjes zijn ook zó jaren 80. Ik trek hem morgen de ijshockeyschaatsen van Isa aan en stel hem prachtige winters vol ijshockeyvertier in het vooruitzicht. Misschien dat het helpt.

Dochterlief heeft sterkere ambities dan haar broer: een uurtje (en een half uur Nick Jr. dus een flink stuk opgewarmder) later vroeg ze zelf of we weer gingen schaatsen. That’s my girl. Op een bijzonder gezellig Empelse plas werd het langzaam donker.

392 | A bug’s life

Bijna 3 weken geleden bleken zowel mijn dochter als mijn zoon last te hebben van ‘onwelkome gasten’ op hun hoofd. Nee, geen illegale immigranten maar gewone luizen. Terugredenerend zijn die vermoedelijk gedropt tijdens het monteren van een prachtig staartje danwel vlechtje (ik ben niet zo thuis in de haarmode-terminologie, excuus) op Isa’s hoofd tijdens de vakantie in Frankrijk.
U weet wel, bij zo’n Bohémien die een keer per week haar kraampje mag uitklappen op de camping. Ze heeft haar kammen die dag vermoedelijk door heel wat kilometers kinderhaar getrokken tijdens haar vlechtwerk en kralenknoperij. Knappe luis die dán nog niet eens over kan hoppen naar een vers kinderkopje…

Enfin, die bewuste zaterdag dat we de aanwezigheid van onze fijne vrienden hadden ontdekt leek het wel een oorlogsgebied in ons huis. Pas gedragen kleding in de was, niet zo pas gedragen kleding voor een dikke week in plastic zakken, autostoelhoezen, tapijten, bankstellen, zitzakken, knuffelbeesten stofzuigen… de zaterdag was zo voorbij. Er gingen vanaf die dag heel wat ladingen lotion, shampoo, neten-losweekspul en gaasjes doorheen. Sinds de zondag na die bewuste zaterdag heb ik dan ook geen wandelende luis meer gespot.

Tot de dag van vandaag geselen we de tere hoofdhuidjes van onze kroost met het staalgetande martelwerktuig dat in de volksmond netenkam wordt genoemd maar waar ze in Guantanamo Bay vermeende terroristen wel mee aan het praten zouden krijgen. Er zit hier en daar nog een verdwaald neetje, morsdood natuurlijk maar schijnbaar net niet breed genoeg om door de netenkam te worden opgepikt. Met engelengeduld pikken we die er dan maar handmatig uit.

Wat schetst onze verbazing tijdens de eerste ‘luizendag’ op school? We kregen een fijne brief mee dat onze Isa wellicht wat activiteit op haar hoofd had die daar niet thuishoorde. Ik ben inmiddels aardig expert in het wel en wee van de luis, haar neten en al hun eigenaardigheden. En als er iets is wat ik zeker weet is dat dooie neten bijzonder weinig kunnen uitrichten op een kinderhoofd. Sowieso, neten die verder dan 1 centimeter van de hoofdhuid op het haar zitten zijn dood danwel leeg. Maar zo ver strekt de luizenkennis van de luizenmoeder niet… ik weet inmiddels wel beter. Dat je ’s avonds hoort dat er kinderen zijn die bij thuiskomst wél luizen bleken te hebben maar op school een ‘negatieve’ luizencheck hadden is een bevestiging van het feit dat die hele controle één wassen neus is, maar dat terzijde…

Waar de term luizenleventje vandaag komt is mij inmiddels overigens een volslagen raadsel. Goed, gedurende de periode dat je als pasgeboren luis nog niet bent ontdekt zul je het best naar je zin hebben tussen gel, brillcreme, haarlak en roos, maar op het moment dat je je aanwezigheid hebt verraden wordt je het leven wel heel erg onaangenaam gemaakt. Een leven dat vanaf dat moment in de regel ook niet bijster lang meer duurt.

En wat te denken van de kreet ‘als de neten’. Zo corrupt als de neten, zo giftig als de neten, zo brutaal als de neten… ik heb het deze week allemaal voorbij horen komen op tv. Ik weet het niet hoor, maar de neten die ik de afgelopen weken onder mijn ogen heb gekregen blonken niet echt uit in dit alles. Ja; in plakken. Dat kunnen ze wel. ‘Plakken als de neten’, da’s de enige kwalificatie die ik ze dan ook wil meegeven. Oh ja, en dat ik ze voorlopig niet meer hoef te zien, dat ook…

391 | 5000 pond

Even een klein stukje schaamteloze reclame voor papa’s bijdrage aan een wedstrijd die uitgeschreven is door Marillion. Aan de fanbase werd gevraagd om een clipje te maken bij de nieuwe single Whatever is wrong with you. Zo gezegd, zo gedaan. De clip met de meeste views op 1 december gaat er vandoor met 5000 Britse pondjes. Aardig? Zeker aardig! Dus als u even tijd heeft om op bovenstaande filmpje te klikken, dan graag! Mijn dank is enorm, dat moge duidelijk zijn.

389 | Lanzarote

Als rasechte kampeerders zien wij soms wel eens wat door onze eigen vingers. Een weekje Lanzarote bijvoorbeeld, in een resort dat van alle gemakken voorzien is. Géén all-inclusive, dat bleek 3 jaar terug op Corfu toch nét iets te veel van het goede – ons kampeerbloed kon daar niet zo goed tegen, wij zijn meer van het gaspitje en de pan met ‘macaroni a la Smac’. Na een bezoekje aan Schiphol begin dit jaar begon het te kriebelen en welgeteld 5 uur later hadden we geboekt voor een verblijfje in Sands Beach Resort op een van de Canarische Eilanden.

Inmiddels zijn we dus al weer terug en het was (hoe kan het ook anders) heerlijk. Zon, lava, zee, lava, autootje, vulkanen, lava, cactussen (cacti? cacteeën?), lava, BurgerKing, lava, Ikea, César Manrique, lava, Veo veo, lava; stuk voor stuk ingrediënten van een prachtig weekje op viereneenhalf uur vliegen van Schiphol. Had ik lava al genoemd? Nee? Lava! De CE zijn van vulkanische origine en het duidelijkst blijkt dat op Lanzarote. Lava links, lava rechts en lava recht voor je uit. Persoonlijk hou ik wel van een portie lava op zijn tijd (hé, ik heb met eigen ogen de Etna roodgloeiende lava zien spugen!), maar mijn eega en de koters hadden het na het zoveelste lavaveld wel gezien. Ik vrees dat de running gag voor komend jaar zal zijn ‘hé kijk eens roel, wat een boel lava’…

Foto’s alhier

388 | Vuurdoop

Gepokt en gemazeld door de jarenlange ervaring met het in levende lijve zien van Cowboy Billie Boem en K3, werd het tijd om Isa en Jip eens kennis te laten maken met het échte werk als het gaat om concerten. En hoe kun je dat beter doen dan op een zonovergoten zondag naar het dito Amsterdam te treinen voor een popfestival! Ticket for Tibet is een leuk, kleinschalig popfestival dat de onderdrukking van Tibet door China aan de kaak stelt. Op het NDSM-werf in Amsterdam trad de creme de la creme van de vaderlandse popscene op.

Met 2 koters is het natuurlijk onbegonnen werk om tot 22.30 te blijven om maar niks van Blöf te missen (ik kan de O met een / erdoor niet zo snel vinden, sorry). Dat betekende dus even focussen op de Artiesten Waar Het Werkelijk Om Draait (laten we eerlijk zijn, Blöf kan papa sowieso niet bekoren). Dus werden ook o.a. Moke, The Scene, De Heideroosjes van tevoren al op de onhaalbare kaart gezet. Papa’s voorkeur ging met name uit naar de optredens van Agua de Annique, Postman, Racoon en (natuurlijk) Claw Boys Claw. Nou, dat is redelijk gelukt (op Postman na, die had afgezegd):


Peter TeBos (zanger Claw Boys Claw)

Anneke – Agua de Annique

Racoon voor een sessie in de KinkFM-tent (live op de radio) met Isa en Jip op de voorgrond :-)

Isa en Jip vonden het een geweldige dag. Rondsjokken langs skateramps, Tibetaanse tenten, drank ende versnaperingenkraampjes, sieradenmakers, frietkotten, sjouwende roadies, betalen met plastic muntjes; ze vonden het allemaal even interessant. In een poging om aan te geven waar het vandaag allemaal om ging hebben we ze maar verteld dat Tibet een arm land is en dat de mensen daar niet mogen zeggen wat ze willen. Het plassen in een Dixie leverde overigens nog de meest verwonderde gezichten op. Maar goed, als je even later Anneke van Giersbergen (vroeger van The Gathering maar inmiddels erg happy met haar eigen ensemble ‘Aqua de Annique’) vanop 5 meter afstand in papa’s nek mag bekijken, tja, dan zie je het sanitaire ongemak graag over het hoofd. Dat Jip af en toe zijn handen op zijn oren hield , dat heeft Anneke hopelijk niet gezien. Het was in ieder geval geen subtiele poging om de kwaliteit van het optreden te duiden; het was vermoedelijk iets te hard :-)

Het festival was uiteindelijk met 9500 bezoekers bijna helemaal uitverkocht. Laten we hopen dat de awareness rondom Tibet in de aanloop naar de Spelen alleen nog maar toe zal nemen en dat de lafbekken in de Nederlandse politiek nu ook eens hun rug rechten en een officieel statement maken in de richting van China.

Meer foto’s alhier

Oh ja: we zijn ook nog te zien op Nu.nl :-) Klik hier voor een videoverslag en let dan vooral op de eerste seconden: als de camera in volle vaart van links naar rechts zwaait zie je ons zitten. Papa in een blauw gestreept jasje en mama met een paarse sjaal om. Als de camera tot stilstand komt zit mama helemaal links in beeld.

Nagekomen bericht (dank, Armad!): we stonden vandaag schijnbaar ook nog eens in vol ornaat in de Metro. Klik hier en kijk of je ons kunt spotten.

387 | Zes!

Zes! Groot? Ja joh! Een stuk groter dan vijf in ieder geval. Foto’s zijn te zien alhier.

Oh ja; de tijdens Pasen ontstane discussie omtrent het wel en weer van de Here Jezus himself kreeg een ludiek vervolg dat zich focuste op de meer existentiële vraagstukken des levens:

Mama: God heeft Jezus gestuurd
Jip: Geloof ik niet
Isa: Die kwam uit Maria zijn buik, geloof jij dat?
Mama: Nee, ik ook niet
Jip: De mensen kwamen van de apen
Mama/Isa/Jip: Hahaha!
Jip: Was jij vroeger dan een aap?
Isa: Papa wel, met zijn apenbrilletje!
Mama: Nee dat duurde héél lang
Jip: Is opa dan een aap?

386 | Paas

Terwijl de slee bijna weer uit vet kon worden getrokken leverden de paasdagen weer eens een leuke ‘praatje’ op. Dat de kids op een katholieke school zitten werpt nog niet direct vruchten af als het gaat om het reproduceren van wat essentiële trivia rondom deze feestelijkheden. Ze kwamen overigens wél in de buurt:

Jip: Ik weet wat voor dag het is! Vandaag is het witte donderdag
En weet je wat het morgen voor dag is? Eh… eh….. (stilte)…… Lieve vrijdag!!!

Isa (bijna verontwaardigd): Nee Jip, morgen is het Groene Vrijdag!

Nóg meer ‘praatjes’ zijn te vinden op de praatjespagina.

385 | Alaaf…

Arbeidsperikelen zijn de hoofdoorzaak van het feit dat er dit jaar nog weinig te beleven valt op deze site. Faillissementen zijn nooit grappig, zeker niet als het om je eigen werkgever gaat. Gelukkig is de toko overgenomen door een bedrijf in Eindhoven en ziet de toekomst er een stuk rooskleuriger uit dan de laatste maanden. Maanden die werden opgevuld met Klussen, Klaas, Kerst, Knallen en Karnaval. De 5 K’s, zo u wilt. Of nee, de 6 K’s: Kindje Wijdemans Jr. gaat medio augustus gereleased worden. Broer- danwel zuslief van nichtje Emme. Hoera!

Aangezien 1 plaatje meer dan 1000 woorden, nodig ik u uit uzelf uit te leven op de meest recente fotopagina. Er zijn er immers meer dan voldoende geschoten gedurende mijn afwezigheid alhier!